Het huis van de dood

Zowel het Russische collectieve geheugen als dat van de westerse gemeenschap
denkt bij de Siberische strafkampen alleen aan de periode onder Stalin en de
zogeheten Goelagarchipel. Maar lang voordat de Sovjet-staat haar kampen
oprichtte, was Siberië al een gigantische openluchtgevangenis, met een
geschiedenis die meer dan drie eeuwen beslaat.
Tussen de kroning van Nicolaas I in 1825 en het gedwongen aftreden van Nicolaas
II in 1917 werden meer dan een miljoen Russen verbannen naar de gevangenissen,
forten, mijnen en nederzettingen van Siberië. De mensen kwamen uit alle lagen
van de tsaristische samenleving: boeren die uit hun dorp waren gezet,
gevaarlijke misdadigers, duellerende aristocraten, schrijvers,
studentenactivisten, revolutionairen en onschuldige slachtoffers van intrige en
gerechtelijke dwaling. Velen van hen gingen samen met hun familieleden in
ballingschap.
Dit verhaal over ballingschap en straf in Siberië, en vooral het waaróm daarvan
geeft een uniek beeld van de Russische samenleving in die turbulente eeuw voor
de Revolutie van 1917. Voor de overgrote meerderheid van de Russen was het
leven in die tijd onaangenaam, hard en kort. In de strafkampen en
verbanningsoorden bevonden zich naast echte misdadigers heel veel mensen die
het slachtoffer waren van de grote mate van ongelijkheid in het tsarenrijk van
de Romanovs.
Het huis van de dood is een uniek verhaal over een onbekend onderwerp van de
Russische geschiedenis, geschreven door een internationale belofte.